انسان زشت گشته و به موجودی رنجور بدل شده است.

ما تاكنون به نام مذهب فقط انكار و نفی زندگی را آموخته ایم. واقعیت این است كه كل مذهب فقط مرگ گرا بوده است و نه زندگی گرا. آنچه پس از مرگ می آید مهم بوده است، نه آنچه پیش از مرگ وجود دارد! تاكنون، دیدگاه مذهب این بوده كه به مرگ حرمت نهد ، نه به زندگی .

و پس از پذیرفتن اینكه زندگی رنج و عبث است، ابداً جای تعجب نیست اگر تلاش برای بامعنا كردن آن نیز متوقف شود. اگر پذیرفته باشی كه زندگی زشت است، چرا به دنبال زیبایی در آن بگردی؟ و وقتی انسان قویاً باور داشته باشد كه زندگی فقط برای تارك دنیا شدن خوب است، آنوقت چه معنی دارد كه سعی كنی آن را تزیین كنی، تمیز كنی و آن را پالایش كنی و زیبا كنی؟
آنوقت نیاز به جست و جو برای خلق زیبایی و حقیقت در زندگی كجاست؟!
ما به یقین از این زندگی خواهیم رفت، ولی هیچ راهی برای جدا شدن از خود زندگی وجود ندارد. ما این منزل را ترك خواهیم كرد، از این مكان خواهیم رفت، ولی جوهره ی زندگی با ما می ماند - ما همان هستیم . مكان عوض می شود، منزل عوض می شود، ولی زندگی؟ زندگی با ما خواهد بود.
مطلقاًُ هیچ راهی برای خلاصی از آن وجود ندارد.

و نكته این نیست كه ما جایی را كه اقامت داشتیم زیبا كرده ایم، محیطی عاشقانه در جایی كه اقامت داشتیم خلق كرده ایم... نكته این نیست كه ما در آنجا ترانه ای شادمانه خوانده باشیم. نكته این است كه كسی كه ترانه ای شاد می خواند، امكانی برای شادی بیشتر برای خودش باز كرده است. كسی كه آن منزل را زیبا ساخته، به ظرفیتی برای یافتن زیبایی بیشتر دست یافته است. كسی كه حتی آن دقایق را با عشق گذرانده باشد، لیاقت دریافت عشقی گسترده تر را كسب كرده است. ما توسط كارهایی كه می كنیم شكل داده می شویم.
كارهایی كه می كنیم، رفته رفته، خالق زندگی ها و روح های ما می شوند. رفتار ما در زندگی تعیین كننده ی جهت سفر روح ما است، راهی كه در آن پیش خواهد رفت، دنیاهای تازه ای كه كشف خواهد كرد.